Sarnia Skała (1377m) to szczyt z dość rozległym masywem w reglach polskich Tatr Zachodnich, znajdujący się u podnóży Giewontu. Wierzchołkowa grań Sarniej Skały składa się z długiej na przeszło 200 metrów, skalistej grani opadającej niewysokimi ściankami na S stronę.
Sarnia Skała oddzielona jest od masywu Suchego Wierchu (1539m) na S Czerwoną Przełęczą (1301m). W jej NE grani około 250 metrów od wierzchołka tkwi skała Zawieszka, natomiast dalej i niżej, za nienazwanym siodłem wznosi się zwornikowy wierzchołek - Łomik (ok.1260m). Jeszcze ku NW z wierzchołkowej grani odbiega grzbiet Grześkówki oddzielający Dolinę Strążyską od Doliny ku Dziurze, biegnący aż do Drogi pod Reglami. Nieco wcześniej kończy się inny, mniej wyraźny grzbiet odbiegający wprost ku N i dzielący Dolinę ku Dziurze na dwie gałęzie.
Sarnia Skała znajduje się nad trzema dolinami: od W jest to Dolina Strążyska, od wschodu Dolina Białego, a od północy - Dolina za Bramką.
Sarnia Skała jest popularnym celem wśród turystów wędrujących Ścieżką nad Reglami. Słynie z widoku na północną ścianę masywu Giewontu. Widoki zapewnia tzw. "fenomen Sarniej Skały", czyli znaczne obniżenie w okolicy szczytu górnej granicy lasu oraz występowania na tak niewielkiej wysokości kosodrzewiny. Wysokość szczytu świadczy, że powinien go porastać górnoreglowy las.
Nazwa Sarniej Skały pochodzi od kształtu jej skał przypominającego sarnę. Kiedyś nazywana była również Świniczką, czy też Małą Świnicą.
Szlaki prowadzące na Sarnią Skałę:
- czarny szlak prowadzący z Czerwonej Przełęczy, będący około 10-minutowym odbiciem od Ścieżki nad Reglami.
Ze zwornikowego punktu Łomika bez wyraźnej ścieżki łagodnie obniżającą się granią, omijając jego skałki od W strony około 200 metrów na siodło najgłębiej wcięte w tej grani. Dalej w tym samym kierunku następne 200 metrów, i dalej przedzierając się przez roślinność łagodnie w górę do podstawy Zawieszki i omijając ją od W do ostatniej części grani (Można wejść na Zawieszkę rynienką w środkowej części jej NW ścianki (I, 10 metrów).
Ostatni odcinek grzbietu jest najmocniej zarośnięty gęstą kosodrzewiną i bez ścieżki, ale w dalszym ciągu łagodnie nachylony. Nim na E skraj grani wierzchołkowej Sarniej Skały i czarnym szlakiem w prawą na najwyższy punkt (0-, 45 minut, trudności roślinne).
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz