Beskid (2012 m) słow. Beskyd to szczyt w Głównej Grani Tatr w Tatrach Zachodnich na granicy polsko-słowackiej. Znajduje się pomiędzy Kasprowym Wierchem (1987m), od którego oddziela go Sucha Przęłęcz (1950m) a Liliową Kopką (ok.1975m), od której oddziela go przełęcz Wyżnie Liliowe (1965m). Beskid Wznosi się nad dwoma dolinami: od północnego wschodu jest to Zielona Dolina Gąsienicowa, od południowego zachodu zaś Dolina Cicha. Stoki opadające z Beskidu do Zielonej Doliny Gąsienicowej są średnio strome i dość popularne wśród narciarzy. Z okolic wierzchołka na północną stronę opada również łagodnie nachylona trawiasta grzęda zamykająca od południowego wschodu górne piętro Zielonej Doliny Gąsienicowej - Kocioł Kasprowy zwany też Suchą Doliną Stawiańską.
Do Doliny Cichej z Beskidu opadają strome, bardzo lawiniaste zimą stoki.
Jeszcze do niedawna Beskid uchodził za pierwszy od wschodu nazwany obiekt Tatr Zachodnich w Grani Głównej. Było tak aż do roku 2008, kiedy w XIII Władysław Cywiński wprowadził osobną nazwę dla Liliowej Kopki - wzniesienia znajdującego się tuż nad przełęczą Liliowe.
Beskid, z racji bliskości kolejki na Kasprowy Wierch jest jednym z najczęściej odwiedzanych tatrzańskich szczytów. Dla wielu turystów jest to pierwszy zdobywany dwutysięcznik.
Kopa nad Białem (ok. 1035 m) to porośnieta bukowym lasem, dolnoreglowa kopka w polskich Tatrach Zachodnich u podnóży Giewontu. Kończy od N strony NE grzbiet Sarniej Skały (1377). Jest w nim oddzielona pobliskim i nieznacznie niższym siodełkiem od odległego o około 800 metrów Łomika (ok. 1260m) na SW.
Granice stoków Kopy nad Białem stanowią Dolina Spadowiec na W, Droga pod Reglami na N oraz dolna część Doliny Białego od E i SE. Na wszystkie strony opadają z wierzchołka łagodne, zalesione stoki nieznacznie przekraczające wysokość 100 metrów. W dolnej części E stoków nieopodal dna Doliny Białego znajduje się Kazalnica - skała, powyżej której dawniej wiodła ścieżka do Doliny Białego.
Szlaki na Kopę nad Białem:
Na wierzchołek Kopy nad Białem nie prowadzą znakowane szlaki.
z Drogi pod Reglami
Z Drogi pod Reglami:
Od bramki wejściowej do Doliny Białego Drogą pod Reglami około 200 metrów w kierunku zachodnim. Stamtąd w las (dużo buków) i równomiernie pod górę nieco ponad 100 metrów na wierzchołek, miejscami możliwe bukowe wiatrołomy (0-, 15 minut).
Biała Czubka (1333 m) to ledwie zauważalna, lesista kopka w Polskich Tatrach Zachodnich o podnóży Giewontu. Jest położona w najniższej części Białego Grzbietu. Oddzielona jest Przełęczą Białego (1310m) od Małej Krokwi (1365m na N oraz położoną w pobliżu i ledwie co niżej Wyżnią Przełęczą Białego (1331m) od wyższej części grani Białego Grzbietu (ok.1580m) wznoszącej się ku SW.
Biała Czubka leży nad Doliną Białego po stronie NW oraz Doliną Bystrej od SE. Stoki opadające na obydwie strony są zalesione i nie posiadają wyraźnych formacji granicznych od sąsiednich przełęczy. Stok NW zatraca się w najwyższej części Żlebu pod Patyki. SE stok jest dłuższy, na wysokości ok.1200 metrów wychodzi na Polanę Kalatówki w okolicy hotelu.
Wierzchołek Białej Czubki stanowi prześwit leśny. Stał tam niegdyś trianguł. Tuż obok wierzchołka przebiega Ścieżka nad Reglami.
Szlaki na Białą Czubkę:
- Ścieżka nad Reglami wiodąca z węzła przy Polanie Kalatówki przez Przełęcz Białego na Białą Czubkę i dalej przez górne partie Doliny Białego aż do Doliny Chochołowskiej.
Biały Grzbiet (ok. 1580m) to najniżej rozciągnięty odcinek grani Giewontu pomiędzy Kalacką Kopą (1592m), od której oddzielony jest nieznacznie wciętym Białym Siodełkiem (ok. 1580m), a masywem Krokwi, w której najbliższym wierzchołkiem jest Mała Krokiew (1365m) oddzielona Przełęczą Białego (1310m). Wyżnia Przełęcz Białego oraz Biała Czubka według literatury zaliczane są do Białego Grzbietu, jednak my opisaliśmy również te obiekty, tak więc w "spacerze granią" Biały Grzbiet graniczy właśnie z nimi.
Cała grań Białego Grzbietu obniża się z SW na NE. Na NW do Doliny Białego opada z grzbietu urozmaicony teren. W górnej części odcinka jest to seria małych żlebków poprzetykanych pasmami skałek i ostańcami, te z kolei częściowo są porośnięte lasem, częściowo kosodrzewiną. Bardzo urokliwe miejsce. Poniżej wysokości ok. 1350m są to już gęsta kosodrzewina z lasami - zarówno na grzbiecie jak i na jego zboczach. Całość zbocza ograniczają schodzące się w jednym miejscu żleby opadające z Wrótek i z Przełęczy Białego. Zbocze przecina czarno znakowany szlak - Ścieżka nad Reglami, która w tym miejscu uchodzi za najładniejszą. Teren poniżej ścieżki zwany jest na mapach Popod Perciami.
Zbocze opadające na SE to Kalacki Upłaz - wielki łan kosodrzewiny w górnej i lasy w dolnej części. Kalacki Upłaz opada do uchodzącego z Kalackiej Kopy Suchego Żlebu, oraz wprost na Polanie Kalatówki poniżej jego wylotu.
Dawniej z Wyżniej Przełęczy Białego prowadził Białym Grzbietem znakowany szlak. Kosodrzewina zatarła po nim całkowicie ślad, a ścieżka zaznaczona na mapach pozostała marzeniem bywalców;)
Szlaki na Biały Grzbiet:
Jedynym znakowanym szlakiem w okolicy jest przecinająca NW zbocza Ścieżka nad Reglami. Granią Białego grzbietu od Wyżniej Przełęczy Białego żadne szlaki nie prowadzą.
Z Wyżniej Przełęczy Białego
Z przełęczy początkowo Ścieżką nad Reglami do miejsca, w którym pojawiają się ponad szlakiem pierwsze skałki. Przed tymi skałkami stromym terenem w górę lasem do pasu kosodrzewiny i przez kosodrzewinę na grań (wędrówka szlakiem zamiast od razu granią pozwala uniknąć znacznej części przedzierania się przez kosówkę). Dalej granią wyczerpującym przedzieraniem się przez kosodrzewinę do pierwszych graniowych skałek. Od pierwszych skałek w grani można iść częściowo granią oraz po jej lewej lub prawej stronie. Z lewej teren jest bez trudności (o czym wspomina droga 134 WC-1), ale za to w bardzo gęstej kosodrzewinie i "na widoku" Kalatówek. Z prawej teren jest skalisto-trawiasty z miejscową kosodrzewiną, czasem stromy i technicznie miejscami trudniejszy, nie przekraczający 0+, poza omijaniem samych pierwszych w grani skałek, gdzie teren jest dość stromy z kilkumetrowym miejscem około nieco trudnym (I). Grań natomiast posiada kilka kilkumetrowych uskoków.
dolna część grani
ominięcie uskoków grani
na siodełko w bocznej grzędzie
najwyższa część grani
Od pierwszych skałek dalej granią do pierwszego trudniejszego uskoku. Przed nim w prawo na trawiasto-skalisty teren i nim tuż pod graniowymi skałkami do widocznego z daleka siodełka w bocznej grzędzie. Łatwym (0+) terenem pod to siodełko i z wykorzystaniem kosówki na grzędę. Dalej granią lub w jej pobliżu przez kosodrzewinę na ostatnie skałki. Z nich już nieuciążliwą (kosówka do kolan) i niemal poziomą granią na najwyższy punkt grzbietu (0-, kilka miejsc 0, miejsce 0+, 1:15 godziny). Uwaga:W drodze 134 WC-1 autor podaje parametry przejścia: 0-, 1 godz. Dotyczy to wędrówki po lewej stronie grani (dawny szlak), jednak czas, jak na stan tamtej kosodrzewiny bezpieczniej przewidzieć dłuższy.
Z Wrótek:
Z przełęczy niemal poziomą granią z ominięciem kulminacji Kalackiej Kopy po trawnikach najpierw na Białe Siodełko, a z niego trochę dalej w niską kosówkę na najwyższy punkt Białego Grzbietu (0-, 2 min).
Boczań (1224m) to niezbyt wybitny, porośnięty lasem szczyt w polskich Tatrach Zachodnich, znajdujący się w bocznej grani odchodzącej na północ od Kasprowego Wierchu. Od położonego na wschód Wysokiego (1287m) oddziela go nienazwana przełęcz (ok. 1215m), przez którą przechodzi szlak. Południowe, lesiste stoki Boczania (w których znajdują się niewielkie skałki o ciekawych nazwach takich jak Cycek, Cyganka) opadają do Doliny Jaworzynki. Są one również krańcem grani ograniczającej tą dolinę z północno wschodniej strony. Łagodne zakończenie grzbietu na północnym zachodzie znajduje się tuż nad Kuźnicami i wylotem Doliny Bystrej, natomiast od strony północnej i północno wschodniej Boczań oddzielony jest od grzbietu Nieboraka żlebem opadającym wprost do Kuźnic.
Boczań jest często odwiedzany przez turystów ze względu na prowadzący w okolicach wierzchołka bardzo popularny szlak z Kuźnic na Halę Gąsienicową.
Niektóre mapy (Sygnatura, mapa wojskowa), podają inną wysokość Boczania - 1208m. Jest to wysokość nie wierzchołka, a punktu widokowego w jego okolicach, w którym zakręca szlak.
Niegdyś Boczań był pierwszym widokowym punktem w drodze z Kuźnic na Halę Gąsienicową. Obecnie częściowo zarósł, lecz parę metrów od szlaku cały czas można z niego podziwiać ciekawą panoramę na okolice Hali Kalatówki.
Nazwa Boczania na początku określała południowe zbocza góry, później dopiero, kiedy obiekt nabrał znaczenia turystycznego, przeniosła się na szczyt.
Szlaki prowadzące na Boczań:
- Niebieski szlak z Kuźnic przez Boczań i Skupniów Upłaz na Karczmisko, dalej na Halę Gąsienicową do Murowańca.
Na faktyczny wierzchołek Boczania szlak z Kuźnic nie wyprowadza. Położony jest on około 20 metrów na południe od szlaku. i jest z niego bez trudności dostępny w dosłownie minutę marszu przez smreczyny. Najłatwiej dostać się na wierzchołek idąc szlakiem z Kuźnic. Około 100 metrów po minięciu ostrego zakrętu w prawo (miejsce widokowe na Giewont - punkt na mapach o wysokości 1208m) należy wypatrywać kulminacji w grzbiecie po prawej stronie. To właśnie jest wierzchołek Boczania:-)
