Pokazywanie postów oznaczonych etykietą TOPO Dolina. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą TOPO Dolina. Pokaż wszystkie posty

sobota, 22 czerwca 2013

Bańdzioch

Bańdzioch

Bańdzioch słow. Bachor, Kotlina pod Mengusovskými štítmi to kocioł polodowcowy w polskich Tatrach Wysokich u podnóży ścian Mięguszowieckich Szczytów. Pod Graią Główną Tatr Bańdzioch rozciąga się pomiędzy Mięguszowieckim Szczytem Wielkim (jego E wierzchołkiem), a Mięguszowieckim Szczytem Czarnym. Pozostałe ograniczenia doliny stanowią boczne granie i filary wyżej wymienionych.
Bańdzioch jest piętrem Doliny Rybiego Potoku, nie Czarnostawiańskiego Kotła, choć z tego ostatniego prowadzi przez Bańdzocha znakowany szlak. Jednak obydwa potoczki spływające z kotła (jak również lawiny śnieżne i kamienne) lądują za pośrednictwem Maszynki do Mięsa na Szerokim Piargu nad Morskim Okiem.
Od Czarnostawiańskiego Kotła Bańdzioch oddzielają ściany Kazalnicy Mięguszowieckiej i Buli pod Bańdziochem, pomiędzy którymi w łatwiejszym terenie poprowadzono znakowany szlak na Mięguszowiecką Przełęcz pod Chłopkiem. Pomiędzy Bulą pod Bańdziochem, a Mięguszowieckim Filarem opada z Bańdziocha urwisty i niebezpieczny pod względem lawinowym żleb o wdzięcznej nazwie - Maszynka do Mięsa.
Bańdzioch posiada jedno górne piętro - Wyżni Bańdzioch oddzielony od głównej części stromą ścianką kilkudziesięciometrowej wysokości.

Bańdzioch posiada również bardziej "urzędową" nazwę - Kocioł Mięguszowiecki. W środowisku turystycznym, a jeszcze bardziej teternickim częściej używana jest tytułowa nazwa.

Ograniczenia Doliny:

- Bula pod Bańdziochem
- Kazalnica Mięguszowiecka
- Siodło za Kazalnicą
- Mięguszowiecki Szczyt Czarny
- Chłopek
- Mięguszowiecka Przełęcz pod Chłopkiem
- Mięguszowiecki Szczyt Pośredni
- Szczerbina nad Igłami
- Cienka Igła
- Szczerbina między Igłami
- Igła Milówki
- Mięguszowiecka Przełęcz Wyżnia
- Mięguszowiecka Baszta
- Mięguszowiecka Szczerbinka
- Mięguszowiecki Szczyt Wielki (wsch)
- Wyżnie Siodełko
- Białe Siodełko
- Czerwone Siodełko
- Bańdziochowa Strażnica
- Bańdziochowa Szpara
- Bańdziochowy Grzebyk
- Bańdziochowe Siodełko
- Wyżnia Turnia nad Maszynką
- wschodnie żebro Wyżniej Turni nad Maszynką
- Maszynka do Mięsa

Coś z historii...
Bańdzioch jest pasterską, ludową nazwą, oznaczającą w gwarze podhalańskiej "brzuch".

Szlaki wiodące Bańdziochem:
- zielonym szlak prowadzący znad Czarnego Stawu pod Rysami na Mięguszowiecką Przełęcz pod Chłopkiem.

Nasze wycieczki doliną:
Położenie na mapie:

Obiekty w dolinie:
Mięguszowiecki Śnieżnik
Mięguszowiecki Śnieżnik - największy w polskich Tatrach trwały lodowiec. Znajduje się w głównej części Bańdziocha w linii spadku komina opadającego z Mięguszowieckiej Przełęczy pod Chłopkiem. Wedle badań przeprowadzonych latem 2001 roku przez naukowców UW grubość lodu wynosiła do 32 metrów.









próg Wyżniego Bańdziocha
Wyżni Bańdzioch - górne piętro Bańdziocha opadające do niego 50-cio metrowym, stromym progiem. Dno ma usłane piargami, a rozciągnięty jest pomiędzy NW granią Kazalnicy Mięguszowieckiej, samą Kazalnicą oraz Mięguszowieckim Szczytem Czarnym i jego granią opadającą ku Mięguszowieckiej Przełęczy pod Chłopkiem. Krawędzią kotła prowadzi zielony szlak.








Maszynka do Mięsa
Maszynka do Mięsa - żleb opadający faktycznie z Przełączki nad Maszynką, wcinający się pomiędzy ściany Buli pod Bańdziochem, a dolną część Mięguszowieckiego Filara. W środkowej jego części dołącza potok spływający wodospadem z kociołka w najniższej części Bańdziocha przez wysoką na około 40 metrów ściankę. Ukryta za wschodnim żebrem Pośredniej Turni nad Maszynką górna część żlebu - Wyżnia Maszynka - sprawia wrażenie, jakoby Maszynka Do Mięsa była żlebem opadającym jedynie z Bańdziocha.







Koleba pod Chłopkiem
koleba przy szlaku - nieopodal Buli pod Bańdziochem, w miejscu, w którym szlak skręca o 90 stopni na południe grzędą Kazalnicy Mięguszowieckiej znajduje się dobrze widoczna ze szlaku koleba. Niektóre mapy, np. wojskowa topograficzna, WiT, podają dla koleby nazwę "Koleba pod Chłopkiem.








Otoczenie doliny:
Widok z Bańdziocha na Mięguszowiecki Szczyt Wielki
Widok z Bańdziocha na Mięguszowiecką Przełęcz pod Chłopkiem
Widok z Bańdziocha na Mięguszowiecki Szczyt Czarny
Co zobaczymy z Bańdziocha?
Widok z Bańdziocha na Miedziane
Widok z Bańdziocha na Grań Żabiego
Widok z Bańdziocha na Dolinę Rybiego Potoku
Widoki na Bańdziocha:
Bańdzioch z Wyżniej Spadowej Przełączki
Bańdzioch znad Morskiego Oka
Wyżni Bańdzioch ze szlaku na Mięguszowiecką Przełęcz pod Chłopkiem
Bańdzioch ze szlaku na Mięguszowiecką Przełęcz pod Chłopkiem
Autorzy w dolinie:

Dolina Białego

Dolina Białego


Dolina Białego  to wcinająca się pomiędzy boczne granie Giewontu dolina przeważnie w pasie reglowym z położona bardzo blisko centrum Zakopanego.
Wylot doliny znajduje się na wysokości 920m na Drodze pod Reglami, na jej szerokim zakręcie. Szlak ten stanowi N ograniczenie Doliny Białego.
Od E strony dolinę zamykają granie Krokwi do Przełęczy Białego, a na SW i później S od tej przełęczy, przedłużenie grani Giewontu aż do Juhaskiej Kopy (najwyższy punkt doliny).
Ograniczeniem W Doliny Białego jest boczna, N grań Juhaskiej Kopy z Suchym Wierchem, Sarnią Skałą i jej długą, NE granią.
Dolina Białego zorientowana jest na kierunkach N-S i ma niecałe 3 km długości. W dolnej swej części nie posiada wyraźniejszych odnóg (jedynie mniejsze żleby w W zboczach Krokwi). Pierwszą większą odnogą jest Siwarowy Żleb biegnący ku Siwarowemu Siodłu.
Wejście do Doliny Białego
Na wysokości około 1025m dolina dzieli się na dwie odnogi za sprawą bocznej grani Turni nad Białem, w której znajdują się Zameczki i Igła. E odnogą biegnie w górę żółty szlak i dzieli się ona na kilka żlebów, z których największe to Żleb pod Patyki z Przełęczy Białego oraz bezimienny żleb opadający z Wrótek. Odnoga W początkowo biegnie na SW i po około 500 metrach zmienia kierunek na S. Na wysokości ok. 1220m ponownie dzieli się ona na dwie gałęzie za sprawą Suchego Grzbietu opadającego z Turni nad Białem: Dolinę Suchą na W i Potargany Żleb na E. Z W odnogą Doliny Białego jest pewien problem w nazewnictwie. Z tego powodu niewielką Dolinę Suchą opiszemy osobno.
Z ciekawostek warto dodać, że w pobliżu bramy wejściowej do Doliny Białego na skałkach masywu Krokwi znajduje się najniżej położone w całych Tatrach naturalne stanowisko kosodrzewiny - ok. 920m. W otoczeniu doliny ogólnie kosodrzewina rośnie bardzo nisko.

Ograniczenia Doliny:

- Droga pod Reglami
- N ramię Krokwi
- Krokiew
- Siwarowe Siodło
- Mała Krokiew
- Przełęcz Białego
- Biała Czubka
- Wyżnia Przełęcz Białego
- Biały Grzbiet
- Białe Siodełko
- Kalacka Kopa
- Wrótka
- Turnia nad Białem
- Otoczenie Doliny Suchej
- Suchy Wierch
- Czerwona Przełęcz
- Sarnia Skała
- Łomik
- Kopa nad Białem
- N grań Kopy nad Białem

Coś z historii ...
Według przewodnika Władysława Cywińskiego z 1994r., W odnoga Doliny Białego zmienia swą nazwę dopiero przy kolejnym rozgałęzieniu, jw.: Dolina Sucha i Potargany Żleb. Natomiast w przewodniku Mariusza Kunickiego i Tadeusza Szczerby z 1996r. można przeczytać, że cała W odnoga Doliny Białego jest Doliną Suchą, od której odgałęzia się ww Potargany Żleb. Większość map (topograficzna, Sygnatura, WiT) oponują za wersją WC-1. Biorąc pod uwagę lokalne nazewnictwo, jest to uzasadnione, żeby tylko ostatnia na W gałąź doliny była Doliną Suchą.

Dolina Białego była niegdyś, i nadal jest często odwiedzana przez turystów. Od dawna wypasano w niej  również owce, nawet w najwyższych jej partiach - na stromych zachodach Turni nad Białem i Juhaskiej Kopy. Obecną drogę wiodącą dnem doliny utworzono na początku XX wieku. We wcześniejszych latach chadzano do doliny zboczami Kopy nad Białem ponad Kazalnicą.
Dolina Białego doczekała się nawet "własnego" przewodnika opisującego szczegółowo ciekawostki z nią i jej okolicą związane: "Ścieżka przyrodnicza im. Prof. Stanisława Sokołowskiego". Przewodnik dostępny jest za pośrednictwem strony TPN. 


W 1954 roku utworzono rezerwat przyrody obejmujący dolną część Doliny Białego. W 1965r. nadano mu im. Stanisława Sokołowskiego, twórcy pierwszej koncepcji Tatrzańskiego Parku Narodowego, w 100-lecie jego urodzin. 

Dawniej górna część Doliny Białego należała do Hali Białe. Stąd też, i od Białego Potoku, pochodzi nazwa doliny oraz kilku obiektów w jej okolicy.

Szlaki wiodące Doliną Białego:
- Droga pod Reglami - szlak wiodący podnóżami TPN przy wylocie doliny,
- żółty szlak wiodący z Drogi pod Reglami przez Dolinę Białego i grzbiet Igły do Ścieżki nad Reglami,
- Ścieżka nad Reglami - czarny szlak wiodący z węzła przy Polanie Kalatówki przez Przełęcz Białego, w poprzek przez górne piętra Doliny Białego na Czerwoną Przełęcz i dalej aż do Doliny Chochołowskiej.

Nasze wycieczki doliną:
Położenie na mapie:

Obiekty w dolinie:
Biały Potok
Biały Potok - powstający z połączenia dwóch głównych potoków spływających z Doliny Suchej oraz spod Wrótek. Potok charakteryzuje się pewną ciekawostką - posiada bowiem największy w Polskich Tatrach spadek wynoszący 187metrów deniwelacji na kilometr długości. Biały Potok przepływa przez sporą ilość małych prożków zarówno w górnej jak i w dolnej części doliny. Sprzyja to powstawaniu baniorów skalnych jak i urokowi samego potoku.







tunel sztolni uranowej
Sztolnie Uranowe - pod koniec lat 40-stych XX wieku w Doliny Białego poszukiwano rudy uranu. Poszukiwania nie przyniosły wystarczającego skutku, a ich pozostałością są dwa kilkusetmetrowej długości tunele wyryte w zboczach Krokwi przy dnie doliny (jeden widoczny ze szlaku, zablokowany drewnianą kratą, drugi w tym samym żlebie, nieco wyżej). W 2010 roku ponownie zbadano stężenie rodanu w powietrzu i wodzie zalegającej w sztolni.







Polana Białego
Polana Białego - zarastająca lasem polana w zachodniej odnodze Doliny Białego położona poniżej Czerwonej Przełęczy pod Ścieżką nad Reglami. Polana należała niegdyś do Hali Białe lecz jej użytkowanie zostało zakończone w czasie poszukiwań rud uranu na początku lat 50-tych ubiegłego wieku. Od tamtej pory polana systematycznie zarasta lasem i jest już ledwie zauważalna.








od lewej Siwarowy Żleb i Żleb pod Patyki
Siwarowy Żleb, Żleb pod Patyki - dwa wielkie żleby opadające odpowiednio z Siwarowego Siodła dzielącego Krokiew od Małej Krokwi oraz z Przełęczy Białego. Siwarowy Żleb uchodzi do głównej części Doliny Białego na wysokości około 980m i ma około 360m różnicy wysokości. Ograniczony jest wypukłościami Krokwi zwanymi Siwarowym Pańskim oraz grzędą Małej Krokwi - Siwarowym Gazdowskim. Po S stronie Siwarowego Gazdowskiego opada z Przełęczy Białego Żleb pod Patyki uchodzący do E odnogi Doliny Białego na wysokości około 1070m, w miejscu, w którym żółty szlak opuszcza dno doliny i wznosi się na zbocza grani Zameczków i Igły. Żleb nosi nazwę od lasu porastającego S zbocza Siwarowego Gazdowskiego - Patyki.



Potargany Żleb między granią Zameczków i Suchym Grzbietem
Potargany Żleb, Suchy Grzbiet - W odnoga Doliny Białego na wysokości około 1220m dzieli się na dwie części, z których prawa to Dolina Sucha, natomiast lewa - Potargany Żleb (ten drugi jest traktowany jako odnoga Doliny Suchej). Obydwie odnogi dzieli Suchy Grzbiet odgałęziający się ze E grani Turni nad Białem. Suchy Grzbiet jest zalesiony i pozbawiony większych skał. Potargany Żleb, ograniczony od E granią Zameczków, jest w najniższej części skalisty (na W od skalistej części Zameczków). Powyżej już pojawia się do samej grani kosodrzewina.


mostki na Ścieżce nad Reglami
Ścieżka nad Reglami - reglowy szlak w polskich Tatrach Zachodnich łączący Dolinę Bystrej z Doliną Chochołowską. W Dolinie Białego zasługuje na uwagę, ze względu na najatrakcyjniejszy odcinek całego szlaku. Pomiędzy Wyżnią Przełęczą Białego, a grzbietem Zameczków szlak przecina strome, częściowo skaliste stoki Białego Grzbietu. Na szlaku ułożono kilka mostków ułatwiających wędrówkę w najbardziej stromym terenie. Ze szlaku można podziwiać dolne otoczenie Doliny Białego - górne zasłaniają tutejsze partie lasów, natomiast pojawiają się też najniżej położone skały, obrośnięte płatami kosodrzewiny, stromo wiszące ponad ścieżką. Warto wspomnieć, że jest to odcinek w kilku miejscach zagrożony zimą lawinami, o czym informują w odpowiedniej porze tablice informacyjne.








Otoczenie doliny:
Widok na E ograniczenie Doliny Białego

Otoczenie górnych partii Doliny Białego

Widok na Czerwoną Przełęcz

Widok na Sarnią Skałę i jej NE grań

Widoki na Dolinę Białego:

Dolina Białego z Krokwi
Dolina Białego z Krokwi
Dolina Białego ze Ścieżki nad Reglami
Dolina Białego z Wyżniej Suchej Przełęczy
Dolina Białego z Białego Grzbietu


Autorzy w dolinie:

Dolina Bielskiego Potoku

Dolina Bielskiego Potoku

Dolina Bielskiego Potoku słow. dolina Belej to jedna z większych dolin w Tatrach Bielskich po północnej stronie ich Głównej Grani. Z racji niejasności i niezgodności w literaturze odnośnie geograficznych granic doliny, w tym opisie ograniczamy się tylko do tej jej części, wobec której nie ma wątpliwości (choć też nie do końca:) czyli odcinek doliny od połączenia Strzystarskiego Potoku ze Żlebińskim Potokiem spływającym Żlebiną - drugą najwyższą odnogą Doliny Bielskiego Potoku. Połączenie dwóch w/w potoków tworzy Bielski Potok (słow. Biela) i ten potok jest głównym ciekiem aż do ujścia do większego Popradu, daleko za Tatrami.
Dolną granicą tu opisywanej doliny będzie połączenie Reglanego Potoku z Bielskim Potokiem. Po połączeniu nazwa doliny według wielu źródeł zmienia się na Dolinę Mąkową. Przy tak przyjętych granicach Dolina do Regli nie jest już odnogą Doliny Bielskiego Potoku.
Najwyżej sięgającą, główną odnogą doliny jest Strzystarski Żleb, najwyższy szczyt w jej otoczeniu to Hawrań. Kolejnymi lewostronnymi orograficznie odnogami są opadający ze Starego Siodła Złoty Żleb, następnie Błotna Dolinka i już za Ździarskim Wierchem Dolina Średnicy. Ta ostatnia jest zawsze pomijana w przewodnikach jako odnoga Doliny Bielskiego Potoku, prawdopodobnie dlatego, że jej dnem przebiega granica Tatr.
Prawostronne orograficznie odnogi doliny to Żlebina (oddzielona od Strzystarskiego Żlebu grupą skał zwaną w całości Kościółkami, związanych graniowo z Płaczliwą Skałą) i Dolina Ptasiowska (też pominięta jako odnoga np. w przewodniku WC-4).
Dnem najniższej części Doliny Bielskiego Potoku przebiega na krótkim odcinku granica Tatr - od dołączenia do Bielskiego Potoku Potoku Średnica. Również w tej części przebiega odcinek zielonego szlaku wiodącego na Ptasiowską Rówienkę (położoną już w Dolinie Mąkowej i Dolinie do Regli).
Większość doliny objęta jest rezerwatem, a bałagan w literaturze związany z jej interpretacją przestudiujemy w akapicie "coś z historii...". Przestudiujemy, nie wyjaśnimy:)

Ograniczenia Doliny:

- Ptasiowskie Turnie
- złączenie Bielskiego Potoku z Reglanym Potokiem
- otoczenie Doliny Ptasiowskiej
- otoczenie Żlebiny
- otoczenie Strzystarskiego Żlebu
- NE grań Hawrania
- Stare Siodło
- Stara Jaworzynka
- Biała Ściana
- Błotne Siodło
- Mały Przysłop
- otoczenie Doliny Średnicy

Coś z historii...
Czy Dolina Bielskiego Potoku jest doliną walną? "Walność" dolin jest naszym zdaniem równie niepotrzebną i nic nie mówiącą definicją jak wybitność. Wedle definicji walna dolina w Tatrach sięga swymi odnogami od ich Głównej Grani do granicy Tatr. Spotyka się również dopowiedzenie, że tatrzańska dolina walna musi leżeć w całości na ich terenie (np. przewodnik WC-4). Z tego powodu już w WET Witold Henryk Paryski nie podaje "walności" dla Doliny Bielskiego Potoku, która jego zdaniem sięga wraz z Doliną Mąkową do połączenia z Doliną Zdziarską (leży w znacznej części poza granicą Tatr). Za nim tą samą teorię przekazuje Tadeusz Szczerba w swej monografii. Natomiast Władysław Cywiński wylot Doliny Bielskiego Potoku podaje na połączeniu Reglanego Potoku z Bielskim Potokiem, po którym jest już Dolina Mąkowa). Dodaje również, że jest doliną walną mimo, że dnem doliny biegnie granica Tatr i do doliny należą jeszcze pozatatrzańskie południowe zbocza Ptasiowskich Turni.
Trudno zgodzić się z twierdzeniem, że walna dolina musi leżeć w całości na terenie Tatr. Stworzono ten wpis chyba tylko dlatego, żeby móc nie zaliczać do grona walnych dolin leżących poniżej przełęczy stanowiących głównograniową granicę (w Tatrach Ździarska Przełęcz i Huciańska Przełęcz). Jednak zarówno W.H. Paryski, T. Szczerba, W. Cywiński, Bedeker Tatrzański i zapewne inne źródła podają bez wątpliwości, że ogromna Dolina Białki jest doliną walną. Bo jakby można było uznać inaczej? Jednak większa jej część leży już poza Tatrami. 


To jednak mniej istotne. Ważniejsze w tym rozdziale są geograficzne granice Doliny Bielskiego Potoku. W przewodniku WC-4 dolną granicą jest połączenie Bielskiego Potoku z Potokiem Średnica (choć autor podaje również w tym tomie, że Dolina do Regli również uchodzi do Doliny Bielskiego Potoku - jej pozatatrzańskiej części). Dolina Ptasiowska i Dolina Średnicy nie są dolinami bocznymi więc pod Grań Główną sięga Dolina Bielskiego Potoku od Płaczliwej Skały po Mały Przysłop. 
W. H. Paryski w WET oraz po nim Tadeusz Szczerba wyraźnie podają, że Dolina Mąkowa jest również częścią Doliny Bielskiego Potoku, która znowu stanowi odnogę Doliny Zdziarskiej. Wedle nich, Dolina Ptasiowska jest już odnogą Doliny Bielskiego Potoku oraz są nimi również Dolina do Regli, Dolina Kępy i Dolina Jaworzynka Bielska (ani słowa o Dolinie Średnicy). Pod Grań Główną dolina sięga od Szalonego Wierchu po Mały Przysłop.
Najważniejsze chyba zdanie na temat granic doliny można przeczytać w WET. Autor podaje, że obcojęzyczne źródła Dolinę Bielskiego Potoku "rozciągają na dolną część Doliny Zdziarskiej (przez co górna jej część jest boczną odnogą Doliny Bielskiego Potoku - zlewnia Zdziarskiego Potoku jest znacznie mniejsza niż Bielskiego Potoku) i również na Dolinę Kotliny. Patrząc zgodnie z zasadami wielkości cieków wodnych to jest chyba najtrafniejsze określenie Doliny Bielskiego Potoku. Sięgała by więc pod Grań Główną od Szalonego Wierchu po Ździarską Przełęcz. 

Szlaki wiodące Doliną Bielskiego Potoku:
- zielony szlak prowadzący z parkingu Średnica na Ptasiowską Rówienkę w Dolinie Mąkowej.

Nasze wycieczki doliną:
Położenie na mapie:

Obiekty w dolinie:
most na Bielskim Potoku
Most nad Bielskim Potokiem - nowy mostek dla pieszych przerzucony przez Bielski Potok na odcinku oddzielającym podnóża Wielkiego Regla od Ptasiowskich Turni nieopodal połączenia Potoku Średnica z Bielskim Potokiem. E brzegiem potoku tuż przy moście przebiega zielony szlak. 










altanka przy szlaku
Altanka turystyczna - zadaszona altanka położona przy drodze (i zarazem szlaku turystycznym) naprzeciwko wylotu Doliny Ptasiowskiej w pobliżu dołączenia Ptasiowskiego Potoku. 











Błotna Dolinka
Błotna Dolinka - słow. Dolina Pod Stare, środkowa, lewostronna orograficznie, boczna odnoga Doliny Bielskiego Potoku. Jest to dość szeroka, płytka dolina ograniczona E grzbietem Starej Jaworzynki, Główną Granią na odcinku od Starej Jaworzynki do Małego Przysłopu i jego E grzbietem zwanym Ździarskim Wierchem. Dolinką i zboczami Ździarskiego Wierchu biegnie leśna droga z Doliny Bielskiego Potoku na Błotne Siodło.








Złoty Żleb
Złoty Żleb - słow. Žltý žľab, to lewostronna orograficznie, boczna odnoga Doliny Bielskiego Potoku. Dopływ Złotego Potoczku znajduje się około 20 metrów na północ od połączenia Strzystarskiego Potoku ze Żlebińskim Potokiem, czyli od miejsca, do którego sięga opisywany tutaj obszar doliny. Złoty Żleb opada ze Starego Siodła ku NE do dna doliny. Jest umiarkowanie stromy, w większości porośnięty lasem. W najwyższej części żlebu, około 100 m na NE od Starego Siodła stoi mała chatka TANAP zwana Strzystarską Chatą.
Strzystarska Chata


Otoczenie doliny:
Górne piętra Doliny Bielskiego Potoku
Ograniczenie dolnej części Doliny Bielskiego Potoku
Widoki na Dolinę Bielskiego Potoku:
Górne piętra i boczne odnogi Doliny Bielskiego Potoku
Dolina Bielskiego Potoku z Podspadzkiego Siodła
Dolina Bielskiego Potoku z Płaczliwej Skały
Dolina Bielskiego Potoku z Brzegów
Dolne odnogi Doliny Bielskiego Potoku
Dolina Bielskiego Potoku z Hawrania